Typowy niedzielny poranek rodzica małego dziecka

Udostępnij znajomym

Typowy niedzielny poranek rodzica małego dziecka

Niedziela, kiedyś wielu z nas uznawało ten dzień za taki, w którym można troszkę dłużej pospać, polenić się i generalnie odpocząć. Wszystko to zmienia się jednak w momencie, w którym w domu ma się mało dziecko. I dziś właśnie chciałem przedstawić Ci mój typowy niedzielny poranek, z którym wczoraj to musiałem zmierzyć się po raz kolejny.

Wygląda to mniej więcej tak.

Na zegarze wskazówka pokazuje cyfrę siedem, tak mniej więcej. Słyszę, że dziecko się obudziło i zaczyna coś stękać. Po 3 sekundach rozkręca się i jest już gotowe na to, aby biegać po całym mieszkaniu, odbijać się od każdej ściany, przerzucać wszystkie zabawki. Zanim jednak się za to weźmie ma inne pragnienie. Wiąże się ono z wyciągnięciem mnie z łóżka.

Mam tę świadomość, udaję więc, że śpię, niemal przestaję oddychać, oczy mam szczelne zamknięte. Dziecko się jednak łatwo nie poddaje, wspina się na łóżko, siada 10 centymetrów ode mnie i zaczyna powtarzać:

– tata

i tak po stokroć, za każdym razem głośniej.

W końcu nie ma szans, muszę otworzyć oczy i zacząć negocjacje. Mówię więc:

– Andrzejku błagam, połóż się koło mnie, dawno ze mną nie spałeś

Nic, zero reakcji. Cały czas słyszę tylko TATA!

Powtarzam się:

– Andrzej, błagam, chociaż na 3 minuty, połóż się.

WOW. Mamy reakcję, dziecko kładzie się opierając główkę na moim ramieniu, wierzę, że jeszcze zaśnie, a ja będę miał chwilę na spokojne leżenie plackiem.

Ta błoga chwila trwa jakieś 4 sekundy, dziecko nie ma więcej czasu na trwonienie go w łóżku.

Wstaje więc i wychodzi z wyrka. Zmierza w kierunku moich kapci. Przynosi je pod same łóżko, kładzie je obok mojej głowy, co jest wyraźnym sygnałem, że powinienem wstać, założyć kapcie i zacząć zajmować się dzieckiem.

I tu mam dwa wyjścia:

a) wstaję i dzień się zaczyna

b) dalej leżę

Gdy wstaję, to idziemy do łazienki, myjemy się, robimy śniadanie, myjemy zęby, wychodzimy na spacer z psem (czy zima, czy lato).

Kiedy wybieram opcję b, to Andrzejkowi kończy się cierpliwość.

Wchodzi zatem spokojnie na łóżko, zbliża się do poduszki, zbliża się do mojej głowy i łapie mnie za włosy. Nie szarpie mnie bez sensu, po prostu ciągnie mnie w górę sygnalizując, że jestem z lekka na straconej pozycji i nie mam jakiegokolwiek pola do negocjacji. Muszę wstać, inaczej będę łysy.

I teraz zaczynam rozumieć facetów, którzy z własnej woli golą się na łyso. Oczywiście tych dzieciatych, nie skinheadów.

Dołącz do mnie w Social Mediach
Będzie Ci tam dobrze. Obiecuję.
Zbyszek
Zbyszek
Cześć Jestem szczęśliwy, że chciało Ci się zapoznać z całą treścią tego wpisu. Mam nadzieję, że dobrze Ci się go czytało. Będzie mi bardzo miło, jeśli zechcesz zamieścić jakiś komentarz do wpisu. Ale pamiętaj - nie spamuj!

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Komentarze z Facebooka

Dołącz do mnie w Social Mediach
Będzie Ci tam dobrze. Obiecuję.

Ta strona używa plików cookies Więcej

Ta strona używa plików cookies korzystając z niej wyrażasz zgodę na ich używanie zgodnie z ustawieniami przeglądarki.

Zamknij